ŁOSOSIOKSZTAŁTNE
Sieja ostronosa
Coregonus oxyrhynchus-Forma
««« powrót
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Coregonus oxyrhynchus-Forma

Budowa zewnętrzna: Ciało ¶ledziowate, u różnych lokalnych ras może być mniej lub bardziej wydłużone. Głowa mała, pysk tępy, wydłużony w formie nosa. Łuski większe niż u łososiowatych. Pełna linia boczna. Dolnie ułożony, w±sko wycięty otwór gębowy sięga do przedniej krawędzi oka. Na pierwszym łuku skrzelowym 35-44 (najczę¶ciej około 40) długich wyrostków filtracyjnych. Grzbiet szaroniebieski do zielonooliwkowego, boki i brzuch srebrzy¶cie ubarwione, niebieskawo i czerwonawo połyskuj±ce. Pysk (zwłaszcza u form o typowym, "nosowatym" kształcie) w kolorze od ciemnoniebieskiego do czerwonawego. Długo¶ć 25-40 cm, maksymalnie 50 cm. W regionie alpejskim do 32 cm.

Coregonus oxyrhynchus-Forma - Sieja ostronosa
Rycina gatunku Coregonus oxyrhynchus-Forma


Występowanie: Od Alaski przez Syberię do Europy Północnej, Wyspy Brytyjskie, południowe rejony Morza Północnego, jeziora w zlewisku Bałtyku, rejon podalpejski i alpejski.

Tryb życia: Jako typowy przedstawiciel podrodziny siejowatych, wędrowna forma siei ostronosej wstępowała niegdy¶ dużymi stadami na tarło w górę Renu i Elby. Dzisiaj jest już prawie wymarła. Formy niewędrowne, dzięki sztucznej hodowli i zarybianiu, rozprzestrzenione s± obecnie w wielu jeziorach. W ten sposób powstały mieszane populacje siei w podalpejskich jeziorach, a także w wielu jeziorach na terenie Polski. Obecnie, wskutek wzrastaj±cej eutrofizacji, w wielu z nich populacja tej ryby jest zagrożona. Typowa forma siei ostronosej jest ryb± wędrown±, wstępuj±c± w okresie tarła w uj¶cia rzek i wędruj±c± nimi w górę. Tarło odbywa się w listopadzie i grudniu. W Jeziorze Bodeńskim występuje stacjonarna forma. Ikra składana jest na żwirowym i kamienistym podłożu.

Odżywianie: Sieja ostronosa jest na obszarze swego występowania gatunkiem bardzo silnie zagrożonym. Przyczynami jej zanikania s± wzrastaj±ce zanieczyszczenia wody. degradacja cieków wodnych i zmniejszenie się liczby dostępnych miejsc tarła, przełowienie, a także zwiększony ruch żeglowny na trasach jej wędrówki.