Poczta        opinia    drukuj     Zakazy

 
•wędkarstwo
•strona główna
•klasyfikacja ryb
•miniaturki...
•indeks nazw:
łacińskich
polskich
•słowniczek...
•współpraca...
Szukaj w:
opisach ryb
słowniczku
...::::Akwarium Service::::... ranking
http://www.polishamericanexchange.com/
Gość nr
on-line 13 osób
max on-line - 2045
w dniu 21.08.2019 r.
OKONIOKSZTAŁTNE
Wargacz kniazik
Labrus bergylta
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Labrus bergylta

Budowa zewnętrzna: Długie, silne, okoniokształtne ciało o wysokiej głowie i długim pysku. Grube, mięsiste wargi (stąd nazwa). Szczęki daleko wysuwalne, wyposażone w mocne, stożkowate zęby, ułożone na każdej z nich w jednym rzędzie. Lemiesz bezzębny. Dolne kości gardłowe zrośnięte są w silne miażdżące płytki. Krawędź przedpokrywowej części wieczka skrzelowego gładka. Stosunkowo duże łuski cykloidalne, 41-47 wzdłuż linii bocznej, która przebiega równolegle do linii grzbietu. Długa, niedzielona płetwa grzbietowa z 18-21 twardymi i 9-13 miękkimi promieniami. W płetwie odbytowej 3 promienie twarde i 8-12 miękkich. Występuje pęcherz pławny (jak u wszystkich wargaczowatych). Ubarwienie zmienne, zależnie od miejsca przebywania ryb, wieku, dojrzałości płciowej i nastroju, nieróżniące się u obydwu płci. Podstawowy jest zwykle kolor zielonkawy lub brązowawy, nierzadko również czerwonawy; często na każdej łusce jasna plamka. Niektóre osobniki mają jasną długą wstęgę, która biegnie wzdłuż boków. Na płetwach białe punkty. Młode ryby często są szmaragdowo-zielone. Maksymalna długość 60 cm.

Labrus bergylta - Wargacz kniazik
Rycina gatunku Labrus bergylta


Występowanie: Północny Atlantyk od Norwegii i północnej Szkocji do północno-zachodniego wybrzeża Afryki; Azory, Madera, Wyspy Kanaryjskie. Zachodnie rejony Morza Śródziemnego (bardzo rzadko). Przebywa głównie ponad silnie porośniętym glonami, kamienistym i skalistym podłożem, na głębokości 1-50 m.

Tryb życia: Ryba aktywna wyłącznie w ciągu dnia, prowadząca samotny tryb życia. Noc spędza ukryta w grotach i szczelinach skalnych. Starsze osobniki spotkać można wyłącznie w pobliżu kryjówek, do których mogą się w razie potrzeby schronić. Młode osobniki występują również, zwłaszcza jesienią, w pozostałych po odpływie wśród zagłębień skalistego podłoża kałużach. Gatunek ten jest bardzo wrażliwy na gwałtowne ochłodzenia wody. Tarło od maja do lipca. Samiec buduje gniazdo (ikra składana na dnie).

Odżywianie: Skorupiaki, mięczaki.

 
Autorem serwisu (i jedynym redaktorem) jest Tomasz Chmielewski