Poczta        opinia    drukuj     Zakazy

 
•wędkarstwo
•strona główna
•klasyfikacja ryb
•miniaturki...
•indeks nazw:
łacińskich
polskich
•słowniczek...
•współpraca...
Szukaj w:
opisach ryb
słowniczku
...::::Akwarium Service::::... ranking
http://www.polishamericanexchange.com/
Gość nr
on-line 1 osoba
max on-line - 2045
w dniu 18.06.2012 r.
OKONIOKSZTAŁTNE
Granik wielki
Epinephelus guaza
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Epinephelus guaza

Budowa zewnętrzna: Podłużne, owalne, bocznie ścieśnione ciało pokryte drobnymi, grzebykowatymi łuskami. Wieczko skrzelowe z trzema krótkimi kolcami. Tylna krawędź przedniej (przedpokrywowej) części wieczka skrzelowego ząbkowana. Szeroki otwór gębowy zaopatrzony w wysuwalne szczęki. Szczęka dolna jest lekko wysunięta i ułuszczona. Obydwie szczęki wyposażone są w długie, spiczaste zęby, które dzięki osadzeniu dolną częścią w stawie, mogą składać się do tyłu. Długa płetwa grzbietowa z nacięciem pomiędzy rozpiętą na 11 kolcach jej pierwszą częścią, a częścią drugą mającą 13-16 promieni miękkich. Płetwa odbytowa z 3 kolcami i 8-9 promieniami miękkimi. W płetwach piersiowych po 1 kolcu i po 5 miękkich promieni. Tylna krawędź płetwy ogonowej zaokrąglona. Grzbiet zielonkawobrązowy, boki jaśniejsze, brzuch żółtawy. Na głowie promieniście od oczu rozchodzą się żółtozielone marmurkowe wzory i smugi przechodzące na bokach w opaski. Płetwa grzbietowa z pomarańczową, a pozostałe płetwy z jasnoniebieską lamówką. Maksymalna długość 1,4 m. W południowej części Morza Śródziemnego spotyka się 5 dalszych gatunków z rodzaju Epinephelus. Najliczniejszy jest granik smugowy (Epinephelus alexandrinus) odznaczający się następującymi cechami: ciało smukłe, płetwa grzbietowa bez nacięcia, daleko wysunięta dolna szczęka, podstawowe ubarwienie w tonacji brązu z jasnymi plamami. Młode osobniki mają 4-5 ciemnych, podłużnych pasków. Osiąga maskymalnie 1,80 m długości.

Epinephelus guaza - Granik wielki
Rycina gatunku Epinephelus guaza


Występowanie: Atlantyk, na zachodzie od Gujany do Brazylii, na wschodzie od Zatoki Biskajskiej (rzadko podchodzi do wybrzeży Anglii i Irlandii) do południowej Afryki; Morze Śródziemne. Przebywa u skalistych wybrzeży, chętnie trzyma się raf koralowych, wszędzie tam, gdzie ma do dyspozycji wiele grot i szczelin skalnych, oferujących mu możliwości ukrycia się, na głębokości 8-200 m (maksymalnie 400 m).

Tryb życia: Samotnik trzymający się wyznaczonego rewiru, który musi oferować mu wiele kryjówek; najliczniej odwiedzane są jednak tylko jedna lub dwie. Większość czasu spędza przed kryjówką lub w niej. Nie jest wytrwałym pływakiem. Tarło odbywa się w letnich miesiącach (prawdopodobnie w czasie pełni). Ikra unosi się swobodnie w wodzie.

Odżywianie: Kraby, mięczaki oraz ryby.

Uwagi: Niektóre gatunki wśród ryb okoniokształtnych są obojnakami, u innych w trakcie ich życia następuje zmiana płci. Tę osobliwość obserwujemy u gatunków z rodzaju Epinephelus. Młode ryby wyrastają na dojrzałe płciowo, zdolne do rozrodu samice, które w miarę starzenia się zmieniają się w samce. U ryb tych nie obserwuje się jednak zjawiska samozapłodnienia.

 
Autorem serwisu (i jedynym redaktorem) jest Tomasz Chmielewski