Poczta        opinia    drukuj     Zakazy

 
•wędkarstwo
•strona główna
•klasyfikacja ryb
•miniaturki...
•indeks nazw:
łacińskich
polskich
•słowniczek...
•współpraca...
Szukaj w:
opisach ryb
słowniczku
...::::Akwarium Service::::... ranking
http://www.polishamericanexchange.com/
Gość nr
on-line 3 osoby
max on-line - 2045
w dniu 18.06.2012 r.
CIERNIKOKSZTAŁTNE
Iglik
Syngnathus acus
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Syngnathus acus

Budowa zewnętrzna: Bardzo silnie wyciągnięte, smukłe makaronowate ciało z 17-22 kostnymi pierścieniami pomiędzy głową a płetwą grzbietową. Pysk rurkowaty, okrągły, o długości większej niż połowa długości głowy; jego wysokość jest mniejsza niż połowa wysokości głowy. Czoło silnie wysklepione. W płetwie grzbietowej 29-30 miękkich promieni. Położona jest ona pomiędzy 7 a 9 pierścieniem ciała. Występują płetwy piersiowe i ogonowa. Przed otworem odbytowym znajduje się 17-22 pierścieni tułowia. Ubarwienie jasno- lub ciemnobrązowe, czasami również zielonkawe, lśniące. Strona brzuszna jaśniejsza. Na bokach zwykle znajduje się ciemny, wzorzysty rysunek pierścieni. Maksymalna długość 50 cm; samice osiągają mniejsze rozmiary. Gatunek Syngnathus rostellatus ma do odbytu 13-17 pierścieni tułowiowych, krótki pysk (mniejszy niż połowa długości głowy); osiąga maksymalnie 17 cm długości.

Syngnathus acus - Iglik
Rycina gatunku Syngnathus acus


Występowanie: Północny Atlantyk od Zatoki Biskajskiej do zachodnich wybrzeży Wielkiej Brytanii; kanał La Manche, południowe rejony Morza Północnego. W Morzu Śródziemnym żyje podgatunek Syngnathus acus rubescens charakteryzujący się krótszą płetwą grzbietową. Igliki żyją głównie w strefie morskich wodorostów (łąki morskich traw), rzadko głębiej niż 15 m. Wstępują również do słonawych wód ujścia dużych rzek oraz do przymorskich zalewów.

Tryb życia: Ryba ta czyhając na zdobycz często stoi pionowo pomiędzy pędami morskich traw. Doskonale dopasowana kolorystycznie do otoczenia, nieruchoma, śledzi potencjalną ofiarę niezależnie poruszającymi się oczami. Z chwilą gdy znajdzie się ona dostatecznie blisko, rurkowaty pysk niezauważalnie przybiera odpowiednią pozycję, a następnie błyskawicznym rzutem głowy jest wysuwany, by wessać zaskoczoną ofiarę. Wydawany jest przy tym wyraźny, trzeszczący odgłos. Igliki nie są szybkimi pływakami. Poruszają się w pozycji pionowej dzięki falistym ruchom płetwy grzbietowej, manewrując przy tym niezwykle zręcznie w roślinnym gąszczu. Pionową postawę uzyskują dzięki zgromadzonym w pęcherzu pławnym gazom. Tarło od wiosny do lata. Samica wytwarza 200-400 jaj o średnicy 2,4 mm, które po długich zalotach składane są porcjami do utworzonej z dwóch płatów skóry torby lęgowej samca. Po około 5 tygodniach przez podłużną szczelinę wydostają się z niej w pełni rozwinięte, 3-centymetrowe młode ryby.

Odżywianie: Skorupiaki planktonowe, wylęg ryb.

Uwagi: Z gatunkiem tym spokrewniona jest także iglicznia (Syngnathus typhle). Ma ona wyższy, silniej bocznie ścieśniony pysk, który jest dłuższy od połowy długości głowy. Maksymalna długość 35 cm.

 
Autorem serwisu (i jedynym redaktorem) jest Tomasz Chmielewski