Poczta        opinia    drukuj     Zakazy

 
•wędkarstwo
•strona główna
•klasyfikacja ryb
•miniaturki...
•indeks nazw:
łacińskich
polskich
•słowniczek...
•współpraca...
Szukaj w:
opisach ryb
słowniczku
...::::Akwarium Service::::... ranking
http://www.polishamericanexchange.com/
Gość nr
on-line 3 osoby
max on-line - 2045
w dniu 18.06.2012 r.
DORSZOKSZTAŁTNE
Buławik czarny
Coryphaenoides rupestris
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Coryphaenoides rupestris

Budowa zewnętrzna: Ciało buławika czarnego swym kształtem przypomina chimerę. Duża, ciężka, krótka głowa, mierząca około 15% całkowitej długości ciała, zakończona jest krótkim, okrągłym pyskiem. Z przodu niezgrabne, ciężkie ciało ku tyłowi staje się długie i cienkie. Na podbródku jeden wąsik o długości mniejszej niż połowa średnicy oka. Duży otwór gębowy położony jest na spodniej stronie głowy. Jego kąciki sięgają tylnej krawędzi oka. W szczęce górnej osadzone są dwa rzędy zębów; szereg wewnętrzny z małymi zębami, zewnętrzny zaś z większymi. Na szczęce dolnej podwójny rząd nieregularnych zębów. Pierwsza płetwa grzbietowa z 10-13 miękkimi promieniami (drugi promień jest piłkowany). Wyraźnie oddzielona od niej druga płetwa grzbietowa ma bardzo krótkie promienie i razem z przesuniętą ku przodowi płetwą odbytową tworzy zwężającą się w niezwykle cienki koniec falbankę. Brak płetwy ogonowej. W płetwach piersiowych jest po 16-19 miękkich promieni. W brzusznych jest ich po osiem, przy czym zewnętrzne promienie są wydłużone. Nasada pierwszej płetwy grzbietowej, płetw piersiowych i brzusznych znajduje się w jednej pionowej linii. Ciało i ogon pokryte są bardzo dużymi, łatwo odpadającymi łuskami, z delikatnymi, skierownaymi do tyłu kolcami. Łuski na głowie są mniejsze i trudniej się odrywają. Ciało brązowe do czarnego, o matowosrebrzystych bokach. Wnętrze pyska i jamy skrzelo-wej czarne. Osiąga długość 150 cm.

Coryphaenoides rupestris - Buławik czarny
Rycina gatunku Coryphaenoides rupestris


Występowanie: Denna atlantycka ryba, występująca od Zatoki Biskajskiej na północ do Trondheim, na zachód zaś do Wysp Owczych, południowej Islandii i południowych wybrzeży Grenlandii. Rozprzestrzeniona również w zachodnim Atlantyku.

Tryb życia: Stadna ryba przebywająca zwykle na głębokości 100-800 m, choć spotykana bywa również na głębokości do 1500 m. Żyje w wodzie o temperaturze 3-8 °C. Tarło ma miejsce od sierpnia do października, czasami odbywa się również wiosną. Do wody składanych jest 12000-16000 pelagicznych jaj.

Odżywianie: Głównie krewetki, także ryby i kałamarnice.

Uwagi: Wprawdzie nie widać zewnętrznego pokrewieństwa pomiędzy rybami buławikowatymi a dorszowatymi, niemniej zostało ono dowiedzione. Budową ciała ryby te przypominają chimerę (Chimaera monstrosa), znaną również jako przeraza, która należy do ryb chrzestnych. Z powodu tego podobieństwa oraz dużych kolczastych łusek buławiki nazywane bywają przez rybaków pancernymi szczurami lub pancernymi buławikami. Tak jak większość ryb żyjących w głębokich warstwowych wodach, buławiki mają wypełniony gazem pęcherz pławny, który pozwala im bez wysiłku unosić się ponad morskim dnem, a samce za jego pomocą mogą również wydawać dźwięki. Są rybami występującymi dość licznie. Oprócz opisanego buławika czarnego na stoku szelfu kontynentalnego żyją w północnym Atlantyku, poczynając od głębokości 300 m, również buławik siwy (Macrurus berglax) buławik strzałka (Coelorhynchus carminatus) oraz inne gatunki. Często trafiają one do sieci jako niepożądany przyłów przy połowach karmazyna, z którym zamieszkują te same akweny. W północno-zachodnim Atlantyku zdarza się nawet niejednokrotnie, że jest ich w sieci więcej niż karmazynów. Mięso buławików jest smaczne, lecz bardzo ościste, co sprawia, że ryby te prawie nie są wykorzystywane; z powodu twardych, kolczastych łusek również fabryki mączki rybnej nie chcą przyjmować ich do przerobu.

 
Autorem serwisu (i jedynym redaktorem) jest Tomasz Chmielewski