Poczta        opinia    drukuj     Zakazy

 
•wędkarstwo
•strona główna
•klasyfikacja ryb
•miniaturki...
•indeks nazw:
łacińskich
polskich
•słowniczek...
•współpraca...
Szukaj w:
opisach ryb
słowniczku
...::::Akwarium Service::::... ranking
http://www.polishamericanexchange.com/
Gość nr
on-line 3 osoby
max on-line - 2045
w dniu 18.06.2012 r.
BELONOKSZTAŁTNE
Brak polskiej nazwy
Cheilopogon heterurus
Kolorem czerwonym zaznaczono obszar występowania gatunku Cheilopogon heterurus

Budowa zewnętrzna: Wyciągnięte ciało o szerokich, wysoko osadzonych płetwach piersiowych; drugi promień do połowy swej długości dwudzielny. Pysk tępy. Uzębione tylko szczęki. Przed płetwą grzbietową 30-38 łusek; 7-9 (zwykle 8) rzędów łusek pomiędzy linią boczną i płetwą grzbietową; 47-49 łusek wzdłuż ciała. Płetwa grzbietowa przesunięta daleko ku tyłowi. Jest w niej 12-14 miękkich promieni. Jej wysokość wynosi 1/10 odległości od końca pyska do nasady płetwy ogonowej. Płetwa odbytowa z 8-10 miękkimi promieniami. Dolny płat płetwy ogonowej silnie wydłużony. Długie płetwy brzuszne, rozpostarte są na 6 promieniach. Długość tych płetw stanowią 1/3-1/2 odległości pomiędzy końcem pyska a nasadą płetwy ogonowej (gatunki z rodzaju Exocoetus mają w przeciwieństwie do tej ryby znacznie krótsze płetwy brzuszne). Pęcherz pławny bez połączenia z przełykiem. Płetwy piersiowe szaroniebieskie, bez wyraźnych poprzecznych prążków, lecz za to z wąską, prześwitującą obwódką. U młodych ryb wewnętrzna strona tych płetw jest ciemnoniebieska, z białymi poprzecznymi prążkami. Na płetwie grzbietowej brak czarnej plamy.

Cheilopogon heterurus - Brak polskiej nazwy
Rycina gatunku Cheilopogon heterurus


Występowanie: Subtropikalne i umiarkowanie ciepłe obszary północnego Atlantyku. Na wschodzie od 20° szerokości geograficznej północnej do Zatoki Biskajskiej i kanału La Manche (bardzo rzadko dochodzi do brzegów południowej Norwegii). Występuje w Morzu Śródziemnym. Jest najczęściej spotykanym w przybrzeżnych wodach gatunkiem z rodziny ptaszorowatych. Blisko spokrewnione z nim są: Cheilopogon pinnatibartus (płetwy piersiowe z szeroką, prześwitującą obwódką, na płetwie grzbietowej czarna plama) i Hirungichtys rondeletii (płetwy piersiowe i brzuszne ciemnoszare do czarnych). W Morzu Śródziemnym oraz przylegających doń subtropikalnych rejonach północnego Atlantyku występuje ponadto Exocoetus optusirostris (24-29 skrzelowych wyrostków filtracyjnych).

Tryb życia: Przebywa w małych stadkach, zwykle tuż pod powierzchnią wody. W momencie niebezpieczeństwa (często również bez wyraźnych, zewnętrznych powodów) wyskakuje z wody wykonując długie ślizgowate loty; silnymi uderzeniami ogona rozpędza się na powierzchni wody, wznosząc się następnie w powietrze dzięki swym dużym, szeroko rozpostartym płetwom piersiowym (lot trwa około 10 sekund, a ryba w tym czasie może przebyć odległość do 200 m). W ten sposób ryby mogą pokonywać również dłuższe odległości. Wówczas zasadniczy lot składa się z wielu krótszych lotów, z międzylądowaniem na powierzchni wody, skąd po wylądowaniu ryby natychmiast startują ponownie w powietrze. Przy tym nie zanurzają się w wodzie, lecz za pomocą uderzeń dłuższego, zanurzonego w wodzie dolnego płata ogona (do 50 uderzeń na sekundę), nabierają ponownie szybkości i unoszą się znowu w powietrze. W czasie lotu szybują z prędkością około 55 km/godz. na wysokości około 1 m ponad powierzchnią wody. Szybkość i zasięg lotu są uzależnione od siły i kierunku wiatru; szybując pod wiatr ryby wznoszą się wyżej. Świeżo wylęgłe i młode ryby nie mają wydłużonych płetw piersiowych. Młode osobniki o długości 2-5 cm pędzą często z szeroko rozpostartymi, prawie okrągłymi płetwami piersiowymi tuż nad powierzchnią wody. Próby pierwszych lotów podejmują przy długości 5-8 cm; zasięg lotu wynosi 1-10 m. Można rzec, że każda latająca ryba w trakcie swego życia przechodzi etapy historycznego rozwoju "lotniczych" zdolności swego gatunku.

Odżywianie: Zwierzęta planktonowe.

 
Autorem serwisu (i jedynym redaktorem) jest Tomasz Chmielewski